Sotiris Blogposts

«Δεν έχω τα προσόντα. Δεν έχω τη δύναμη». Πόσες φορές έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να ψιθυρίζει αυτές τις φράσεις, λίγο πριν κάνουμε το μεγάλο βήμα; Είναι εκείνη η γνώριμη εσωτερική φωνή που σαμποτάρει την προσπάθειά μας για εσωτερική κάθαρση και αυτοβελτίωση.

Η αλήθεια είναι πως η απόφαση για αλλαγή και εξέλιξη ποτέ δεν έρχεται αναίμακτα. Πάντα συνοδεύεται από αντιδράσεις. Σε ένα πρώτο επίπεδο, οι αντιδράσεις είναι εσωτερικές. Εκδηλώνονται με τη μορφή αμφιβολιών, αμφιθυμίας και δισταγμών. Το μυαλό μας, εκπαιδευμένο να αναζητά την ασφάλεια του γνώριμου (ακόμα κι αν αυτό το γνώριμο μας φθείρει), πατάει φρένο.

Όμως, η μεγαλύτερη πρόκληση συχνά δεν κρύβεται μέσα μας, αλλά στο άμεσο περιβάλλον μας. Οι εξωτερικές αντιδράσεις έχουν ένα ενδιαφέρον, σχεδόν ειρωνικό, μοτίβο.

Όταν αποφασίζουμε να κάνουμε μια στροφή στη ζωή μας, οι οικείοι μας συχνά ξενίζονται. Ανησυχούν βαθιά για την αλλαγή της καθεστηκυίας τάξης. Τους βλέπεις να αμφισβητούν την ικανότητά μας για αυτοεξέλιξη, τη μεταβολή στη συμπεριφορά ή στις συνήθειές μας, σαν να προσπαθούν, υποσυνείδητα, να μας αποτρέψουν. Αυτό μάλιστα συμβαίνει ακόμα και αν η επιζητούμενη αλλαγή είναι ξεκάθαρα προς όφελός μας.

Εδώ κρύβεται και το μεγαλύτερο παράδοξο των ανθρώπινων σχέσεων:

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο ότι οι δικοί μας άνθρωποι ενδέχεται για χρόνια να μας πίεζαν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση – να αλλάξουμε δουλειά, να κόψουμε μια κακή συνήθεια, να βάλουμε όρια. Κι όμως, όταν εμείς τελικά επιλέγουμε αυτή την πορεία και κάνουμε το βήμα, ξαφνικά αλλάζουν στάση. Εκφράζουν αμφιβολίες. Αμφισβητούν.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί η δική μας αλλαγή ξεβολεύει και εκείνους. Ανατρέπει τις ισορροπίες, τους αναγκάζει να επαναπροσδιορίσουν τη δική τους στάση απέναντί μας, ίσως και να έρθουν αντιμέτωποι με τις δικές τους αδράνειες.

Το μάθημα; Η αυτοβελτίωση είναι ένας δρόμος που στην αρχή περπατιέται μοναχικά. Πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά μας στις σειρήνες της αμφισβήτησης –είτε προέρχονται από το δικό μας κεφάλι, είτε από τα χείλη αυτών που αγαπάμε– και να εμπιστευτούμε τη φωνή που λέει:

«Πάμε. Ήρθε η ώρα».