56ος Διάπλους Τορωναίου Κόλπου: 26 Χιλιόμετρα, Ένας Άθλος, Ένα Παιδικό Όνειρο,του Ιωάννη Γκέλση, Φυσικοθεραπευτή, Εξειδικευμένου στην Ορθοπεδική Χειροθεραπεία (OMT) & τον Βιοϊατρικό Βελονισμό, Επιστημονικού Διευθυντή του Κέντρου “Kinesiotherapy” 

Η σπίθα που άναψε πριν από χρόνια

Ήμουν μόλις 10 χρονών όταν, σε ένα κάμπινγκ της Χαλκιδικής, είδα δύο Γερμανούς αθλητές —ακρωτηριασμένους, μα γεμάτους ψυχή— να ετοιμάζονται για τον Διάπλου του Τορωναίου. Η ιδέα ότι θα κολυμπούσαν από την Καλλιθέα μέχρι τη Νικήτη έμοιαζε αδιανόητη. Το ίδιο βράδυ, βλέποντάς τους να τερματίζουν, έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Αφού για λόγους υγείας δεν θα μπορούσα ποτέ να κολυμπήσω ο ίδιος, ορκίστηκα μέσα μου πως κάποια στιγμή θα ζούσα αυτόν τον άθλο από μέσα.

Μια πρώτη δυνατή γεύση πήρα το 2021, στεκόμενος στο πλευρό της Τάνιας Χατζηελευθερίου σε έναν βασανιστικό, 12ωρο τερματισμό με άστατο καιρό. Όμως, το όνειρο έμελλε να ολοκληρωθεί φέτος, με έναν τρόπο που θα χαραχτεί για πάντα στη μνήμη μου.

Ο μεγάλος αγώνας και η μάχη με τα κύματα

Στον φετινό Διάπλου, ο σπουδαίος αθλητής Άρης Τζουκελλάρι από την Αλβανία, μου έκανε τη μεγάλη τιμή να με βάλει στην ομάδα του. Ανέβηκα στο συνοδευτικό βαρκάκι Νο. 20 του καπετάνιου Φάνη, έτοιμος να γίνω τα «χέρια» και τα «πόδια» του εκτός νερού.

Μαζί με τον προπονητή του, Ανδρέα Μαυρουλοσιφάκη, αναλάβαμε να τον στηρίξουμε σε μια διαδρομή 26 χιλιομέτρων. Ξεκινήσαμε με γαλήνια θάλασσα, αλλά ο καιρός γρήγορα αγρίεψε στα 5 μποφόρ…

Σε τέτοιους αγώνες υπερπροσπάθειας, η μάχη δεν δίνεται μόνο μέσα στο νερό.

Ως Kinesiotherapy, παλέψαμε με τα όπλα της φυσικοθεραπείας για να κρατήσουμε το μυϊκό του σύστημα λειτουργικό, διαχειρίζοντας τους πόνους που απειλούσαν να τον σταματήσουν. Ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του προπονητή του, ήμασταν εκεί για την τροφοδοσία του. Και όταν το σώμα κόντευε να αδειάσει από δυνάμεις, έπρεπε να κρατήσουμε όρθιο το μυαλό: γίναμε η φωνή του, η δύναμή του, ο ρυθμός του.

Ένας τερματισμός γεμάτος δάκρυα Μετά από 7,5 ώρες αδιάκοπης πάλης με τα κύματα, ο Άρης έφτασε στη Νικήτη. Μέχρι χθες, έβλεπα τον τερματισμό από έξω, καμαρώνοντας με δέος τους αθλητές που πατούσαν στεριά για να φορέσουν το στεφάνι ελιάς. Αυτή τη φορά, ήμουν μέσα στη βάρκα, συνοδοιπόρος, και δεν ήθελα να τελειώσει αυτή η στιγμή.

Όταν ο Άρης βγήκε από το νερό κατακτώντας την 3η θέση, τα συναισθήματα ξεχείλισαν. Πανηγυρίσαμε, αγκαλιαστήκαμε, κλάψαμε. Εκείνη τη στιγμή, το 10χρονο αγόρι από το κάμπινγκ ζούσε επιτέλους το Διάπλου ακριβώς όπως τον είχε ονειρευτεί.

Άρη, σε ευχαριστώ από καρδιάς για την εμπιστοσύνη.

Η επιτυχία σου απέδειξε περίτρανα πως όταν η τεράστια θέληση ενός ανθρώπου αγκαλιάζεται από τη σωστή επιστημονική υποστήριξη και μια δεμένη ομάδα, το αποτέλεσμα γράφει ιστορία.

Το link της προσπάθειας του Άρη … https://www.youtube.com/watch?v=eMvem6XzIcU