Όταν ο πόνος μένει: 30 λεπτά για να πάρεις πίσω τη ζωή σου,γράφει ο Ιωάννης Γκέλσης, Φυσικοθεραπευτής, Εξειδικευμένος στην Ορθοπεδική Χειροθεραπεία (OMT) & τον Βιοϊατρικό Βελονισμό, Επιστημονικός Διευθυντής του Κέντρου “Kinesiotherapy”

Ξυπνάς και, πριν ανοίξεις τα μάτια σου, κάνεις έναν γρήγορο έλεγχο. Πώς είναι η μέση σήμερα; Ο αυχένας; Το γόνατο; Έχεις σταματήσει να σηκώνεις το εγγόνι, το περπάτημα στην παραλία έγινε «ίσως του χρόνου», και έχεις ακούσει «δεν είναι κάτι σοβαρό» και «θα μάθεις να ζεις με αυτό» από τον ίδιο άνθρωπο, την ίδια μέρα. Κι ύστερα είναι η κούραση του να εξηγείς και η σιωπηλή απορία αν φταις εσύ.

Αν αναγνώρισες τον εαυτό σου, να ξέρεις από την αρχή: δεν είσαι ο μόνος, δεν το φαντάζεσαι και δεν είσαι καταδικασμένος.

Ένας συναγερμός που ξέχασε να κλείσει

Ο πόνος είναι ένας φύλακας. Ο εγκέφαλος τον ανάβει όταν κρίνει ότι κάτι απειλεί το σώμα. Όταν όμως κρατά πάνω από τρεις μήνες, συνήθως οι ιστοί έχουν επουλωθεί, αλλά ο συναγερμός έχει γίνει υπερευαίσθητος, σαν συναγερμός αυτοκινήτου που χτυπάει με το που περνάει μια μηχανή από δίπλα.

Γι’ αυτό στον χρόνιο πόνο, πόνος δεν σημαίνει πάντα βλάβη. Ο πόνος σου είναι πραγματικός, επηρεάζεται όμως και από τον ύπνο, το άγχος και τους φόβους σου. Και επειδή τον παράγει ένα σύστημα που μαθαίνει, μπορεί και να ξεμάθει.

Γιατί κίνηση και όχι ξεκούραση

Όταν πονάμε, κινούμαστε λιγότερο. Η ακινησία όμως αδυνατίζει τους μύες, χαλάει τον ύπνο και τη διάθεση, και κάνει τον συναγερμό ακόμα πιο ευαίσθητο. Φόβος, αποφυγή, ακινησία, περισσότερος πόνος, και πάλι από την αρχή.

Η θεραπευτική άσκηση σπάει αυτόν τον κύκλο με τέσσερις τρόπους. Ο εγκέφαλος απελευθερώνει τα δικά του «παυσίπονα», όπως οι ενδορφίνες. Κάθε κίνηση που γίνεται με ασφάλεια διδάσκει στο νευρικό σύστημα ότι δεν υπάρχει απειλή, και ο συναγερμός χαμηλώνει. Το σώμα δυναμώνει και αντέχει καλύτερα την καθημερινότητα. Και, ίσως το σημαντικότερο, παίρνεις πίσω τον έλεγχο: από κάτι που σου συμβαίνει, ο πόνος γίνεται κάτι που διαχειρίζεσαι.

Γιατί 30 λεπτά

Γιατί είναι αρκετά για να ενεργοποιηθούν όλοι αυτοί οι μηχανισμοί και αρκετά λίγα για να χωρέσουν σε κάθε πρόγραμμα. Στον χρόνιο πόνο δεν μετράει η μία ηρωική προσπάθεια, μετράει η σταθερότητα. Μισή ώρα, δύο με τρεις φορές την εβδομάδα, αξίζει περισσότερο από δύο ώρες που σε τσακίζουν.

Στο #Start30 του Kinesiotherapy οι συνεδρίες γίνονται σε μικρές ομάδες, πάντα με την επίβλεψη φυσικοθεραπευτή. Ξεκινάς από εκεί που βρίσκεσαι, ανεβαίνεις βήμα βήμα και μαθαίνεις να ξεχωρίζεις την εμπειρία του πόνου από το πραγματικό σήμα κινδύνου. Και δίπλα σου έχεις ανθρώπους που καταλαβαίνουν χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα.

Δεν χρειάζεται να πιστέψεις ότι όλα θα αλλάξουν αύριο. Χρειάζεται μόνο να ξεκινήσεις. Μισή ώρα. Μία φορά. Και μετά άλλη μία.